14 Haziran 2010 Pazartesi

An-ı-ları olmalı insanın

---Küstün mü?
---Küstüm...
---Ama sen artık büyüdün.
---Taşıyamıyorum çok ağır yükün.
--Sana verdiklerim çok ağır değil hadi topla büzdüğün dudaklarını ve devam et büyümeye
---Hayır ,dedi çocuk omzundakileri bırakıp yere,
elleri cebinde,arkasını dönüp ayakkabısının önüne gelen çakılları tekmelemeden önce.
---Gidiyorum. dedi
her küstüklerinde yaptığı gibi.
Biliyordu her ikiside geri döneceğini.
Ama gitti...
Yine geldiği yolların kenarlarına bıraktığı anları toparlamalı
Yine parçalanıp dağıldığı kırıkların parçalarıyla kanatmalıydı parmak uçlarını.
Sonra sevdiği anlarıyla sarıp sarmalamalıydı.
Biraz daha kalmalıydı.
Acıtsada canını gülümsedi ya hatırlayacağı anları olmasaydı?
Büyümeye küstüğünde barışacağı sığınacağı eski zamanları,
acısını bile sevdiği anları,
hiç geçmeyecek olan büyüme sancıları.
Anıları olmalı insanın küçücük anlardan doğan kocaman anıları
ve sevmeli hem acısını hem tatlısını...
Cebine doldurduğu bir kaç parça ile geri döndü.
---Döndün
---Dönmeliydim
---Neden peki?
---Cebimdekiler,
gideceğimiz yoldaki anlara ait olduklarını, o hayallerden kopmuş olduklarını söylediler.
Biraz daha senle yürümeli,büyümeli,elimdeki anıları ait oldukları anlara götürmeliyim.
Yardım et te şu verdiklerini sırtıma tekrar yükleyeyim.

11 yorum:

nehircce dedi ki...

Çok güzelllll...

Asuman Yelen dedi ki...

"Büyümeye küsmek". Bunu çok sevdim.
"Yol kenarlarına bırakılan anıları toplarken kanayan parmak uçlarını iyi anılarla sarıp sarmalamak."
Ne güzel anlatmışsın. Güzel anları biriktirmek lazım çünkü parmaklar mutlaka kanayacak.
Çok sevdim bu yazıyı. Ellerine sağlık...

bed@rdem dedi ki...

oyyy oyy oyy :/ çok güzelmiş gerçekten... teşekkürler

asyaselda dedi ki...

nehircce teşekkürler canım beğenmene sevindim.
bir tek ben değilim demekki enılarını seven ve sık sık küsüp onları ziyaret eden:)
sevgiler

asyaselda dedi ki...

asuman;büyümekle pek aram yok benim genelde de küserim:)
ve ACITSADA CANIMI ANILARIMI ÇOK SEVERİM KEŞKE DEMEM HİÇ ACISIYLA TATLISIYLA ONLAR BENİM SADECE ÖZLERİM HEMDE ÇOK....TEŞEKKÜREDERİM

asyaselda dedi ki...

CANIMMM TEŞEKKÜR EDRİM YAZIYI NASIL BİR SEVİŞ O OYYY OYYY OYYY BENDE BUNU SEVDİM:):):)

Ali İkizkaya dedi ki...

İki insan karşılıklı oturmuşlar.. Ve biri diğerine birisini, diğeri ötekine birini anlatmış. Aslında birbirlerine, kendilerinden bahsetmek kadar doğal birbirlerinden bahsetmişler. İki insan bu kadar mı karşılıklı oturur, birisi diğerine bu kadar mı, nokta virgüle kadar kendini/kendini anlatır. Cepte biriken yazılarından bir tanesi daha geri dönüp sık sık okuyacağım. Ya da buna, altına ya da bir yerine koyacağın bir şeyle mi teşekkür etmek lazım.
Bizim yolumuzda da yürümek zor.. zira hep cam kırıkları var...

sebnem oguz dedi ki...

yine ne güzel yazmışsın kalemine sağlık seldacım

asyaselda dedi ki...

teşekkürler Ali abi:)
Okuman için hep burad bekleyecek belki dediğin gibi bir teşekkürle dahada güzelleşir:)

asyaselda dedi ki...

teşekkürler şebnemcim canımmm benim

Ali İkizkaya dedi ki...

Bizi sevmekte zor, çetrefil bir iş. Sevmek için uzanan elin yumuşacık dokunuşunun değip geçtiği yerlerde bile görünmeyecek yaralar var, istenmese dahi kanıyor. Bir çeşit vampirlik mi bu ?. Kanla mı besleniyoruz biz ?.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...